Spokojnie, na spokojnie…
To słowa, które śp. Ania powtarzała często, gdy chciała komuś wyjaśnić – czy uczniom, czy koleżankom i kolegom z grona pedagogicznego – jakieś skomplikowane zagadnienie matematyczne, problem z dziennikiem elektronicznym, niuanse prawno-oświatowe czy po prostu życiowe trudności.
Dzisiaj być może również by nam to powiedziała, bo wiadomość o jej odejściu do wieczności wstrząsnęła nami tak bardzo, że nie potrafimy jeszcze przyjąć jej „na spokojnie” do świadomości. Nie umiemy się z tym pogodzić… Nie chcemy myśleć o tym, że Ani nie ma już wśród nas… Nie usłyszymy więcej jej łagodnego głosu, nie zobaczymy uważnego spojrzenia ani dyskretnego uśmiechu…
Ania była kimś więcej niż nauczycielką i koleżanką. Była osobą, która potrafiła inspirować i pokazywać, że matematyka może być prawdziwą pasją oraz piękną przygodą. Była wychowawczynią wielu pokoleń młodych ludzi. Nie tylko uczyła, lecz także była autorytetem, inspiratorką i przewodniczką, pomagającą zgłębiać tajniki matematyki. Była człowiekiem wielkiego serca, niezwykłej pasji i odwagi.
Pozostawiła po sobie coś znacznie cenniejszego niż wspomnienia – trwały ślad w sercach swoich uczniów oraz wszystkich, którzy mieli szczęście ją spotkać. Jej myśli i wartości, które tak ceniła i przekazywała młodym ludziom, na trwałe wpisały się w historię szkoły i pozostaną jej częścią na zawsze.
Zostać nauczycielem było jej marzeniem od najmłodszych lat. Dlatego, gdy je spełniła, oddała się pracy pedagogicznej bez reszty. Bycie nauczycielem było bowiem jej prawdziwym powołaniem. Wspominają o tym jej koleżanki i koledzy z czasów liceum. Już wtedy pomagała im, udzielając koleżeńskich korepetycji z funkcji trygonometrycznych. Dzięki tej pomocy zdawały matematykę na czwórki, ku zdumieniu prof. Stefana Pacholczyka – jej nauczyciela i mistrza, którego nieraz zaskakiwała, rozwiązując zadania przy tablicy. Później sama stała się godną jego następczynią.
Są ludzie, którzy na trwałe wpisują się w historię miejsca, w którym żyją i pracują, pozostając w pamięci tych, z którymi dzielili codzienność. Ania pozostanie częścią historii naszego liceum – szkoły, której była najpierw uczennicą, a później nauczycielką. Żegnamy ją z wdzięcznością za wszystko, co nam pozostawiła. Jesteśmy przekonani, że ludzie, którzy tak wiele dali innym, tak naprawdę nigdy nie odchodzą.
„Szkoła była dla Ani całym światem” – powiedziała siostra śp. Ani. I tak było naprawdę. Widzieliśmy to każdego dnia. Dzisiaj ten świat opłakuje Anię…
Koleżanki i koledzy z LO
Wspomnienie o Pani Profesor Annie Tyszeckiej
Kiedy Pani Profesor Tyszecka została naszą wychowawczynią, otrzymała zadanie, do którego nie pasowała żadna definicja ani żadne gotowe twierdzenie. Potrafiliśmy być naprawdę nieznośni i nie bez powodu nazywała nas oddziałem wczesnoprzedszkolnym. Już pierwsza wigilia klasowa przysporzyła nam sporych kłopotów przez butelkę piccolo. A jednak to właśnie wigilia stała się później naszą tradycją, z niemal rodzinną atmosferą.
Lata liceum to czas, w którym z nastolatków stajemy się dorosłymi ludźmi. Pani Profesor była dla nas nie tylko nauczycielką, lecz także mentorką i ogromnym wsparciem. Z cierpliwością, konsekwencją i poczuciem humoru czuwała zarówno nad naszymi ocenami, jak i nad tym, jakimi ludźmi się stajemy. Nigdy nie bagatelizowała naszych problemów. Zawsze szukała rozwiązania i potrafiła stanąć w naszej obronie. Odbierała od nas telefon nawet w środku nocy, także w sylwestra, gdy jeden z nas postanowił zadzwonić do niej z noworocznymi życzeniami.
Była też świetną nauczycielką matematyki. Zależało jej, by naprawdę przekazać nam wiedzę i wkładała w to mnóstwo wysiłku. Tłumaczyła od podstaw, niektórych z nas ucząc nawet, jak poprawnie rysować nawias klamrowy. Prowadziła dodatkowe zajęcia, a w ferie zimowe rozwiązywała z nami arkusze maturalne. Najlepszym dowodem jej pracy były nasze wyniki z matury. Za to wszystko na studniówce wręczyliśmy Pani Profesor statuetkę w kategorii „Kobieta wielozadaniowa”.
W matematyce nawias klamrowy łączy pojedyncze elementy w jeden zbiór. Pani Profesor była dla nas właśnie taką klamrą. Z grupy zupełnie różnych osób stworzyła jedną klasę. To trudne zadanie rozwiązała bezbłędnie.
Już w pierwszej klasie obiecaliśmy Pani Profesor kronikę naszej klasy. Dotrzymaliśmy słowa i na zakończenie liceum wręczyliśmy ją z nadzieją, że na zawsze pozostaniemy w Pani pamięci. Dziś to my obiecujemy, że Pani na zawsze pozostanie w naszej.
Dziękujemy, Pani Profesor
Klasa 4Dp, rocznik 2019-2023
Ostatni dzwonek zabrzmiał zbyt szybko…
O śp. Pani Profesor Ani Tyszeckiej można by rzec wiele. Mimo iż skończyłam szkołę już kilka lat temu, zawsze kiedy przechodziłam obok naszego liceum, a Pani Profesor szła na „Tajwan”, uśmiechała się szeroko i głośno mówiła „dzień dobry”. Zawsze szczera, z dużym poczuciem humoru - myślę, że teraz, po latach, jej żarty rozumielibyśmy jeszcze lepiej i bawiłyby nas jeszcze bardziej.
Jestem rocznikiem, który pisał maturę podczas pandemii. Nawet wtedy, gdy przez COVID zamknięta została szkoła, Pani Profesor do samego końca (matura była przesunięta na czerwiec, więc aż do końca maja) zdalnie prowadziła zajęcia dodatkowe, przygotowując nas do egzaminu. Robiła to sama z siebie, dla nas, uczniów - mogłoby się wydawać, że nawet „chciała” bardziej niż my sami. Teraz, po latach, człowiek patrzy na to jeszcze inaczej i docenia to jeszcze bardziej.
Dziękuję za każdą rozmowę (nie tylko o matematyce) i za to, że trzymała nas Pani za rękę, kiedy świat na chwilę się zatrzymał. Będę wspominać Panią Profesor jako serdeczną, dobrą osobę. Wierzę, że tam, po drugiej stronie, wszystkie trudne równania się zgadzają. Nie mówię „żegnaj”, tylko „do zobaczenia, Pani Profesor”.
Weronika Kordek z d. Piotrowska